FİRUZE GÖKMEN
Günler benim için anlamsız geçiyordu. Yaşamak için yaşıyormuş gibiydim.. Hiç bi' amacım yoktu sanki..
Aklım, kalbim tüm duygularım Burhan'ı istiyordu. Tek bir mesaj bir haber alamamış olmanın korkusu günler ilerledikçe artıyordu.
Onu özlüyorum.. Hem de çok.. Gittiği günün üzerinden tam yirmi gün geçmişti. Bugün yirmi birinci gündü ve hâlâ haber yoktu.
İyi olduğunu bilseydim başka bir şey istemiyordum. Yatağımın üstünde oturmuş bir umut telefonuma gelecek bir bildirim sesi bekliyordum.
Günler önce onunla yaşadığım o güzel dakikalara sığınmıştım yine. Hatırıma düşen güzel gülüşü, bana bakışları içimi ısıtıyordu.
Keşke tam o an zaman dursaydı. Ve ikimiz o karenin dışına çıkmasaydık..
Ev iş arası mekik dokuyordum sadece. Kimseyle görüşmek içimden gelmiyordu. Haber alsa
