SİDRA
Mobilya atölyesinden çıktıktan sonra Alper’le birlikte sahilde, el ele yürüyorduk. Sessizlik, ikimizin de üzerine çökmüş bir bulut gibiydi; kelimelerle dolu ama söylenemeyen bir hava.
Yürürken birden durdu. Yüzüme dönerek, kaşlarını hafifçe çatıp gözlerimin derinliklerine baktı. “Sence arayacak mı?” diye sordu. Kimden bahsettiğini anlamak için sormama gerek yoktu. “Eğer ismin ve telefon numaran Hülya Hanım’a ulaşırsa arar,” diye cevap verdim, sesimde bir umut kırıntısı taşımaya çalışarak. “Adamı duymadın mı? Bazen ayda bir bile aradığı oluyormuş.”
Ben böyle söyleyince Alper düşüncelere daldı. “Eğer araması o kadar uzun sürüyorsa belki Cahit bey kartviziti kaybeder ya da söylemeyi unutur. Keşke numaramı kaydetmesini isteseydik” dedi. Bunu söylerken Alper’in yüzünün aldığı ifade
