Bazı insanlar olurdu insanın hayatında... Kalbindeki gizli geçitten çok hızlı alırdı içeri. Sanki onlara güven bir anda kabullenirdi insan oğlu ve asla bu güven onu tedirgin etmezdi. Eylül yağmurlarının en fırtınalısına tutulsa bile bedenindeki soğukluk tenine hafif bir ürperti getirir gibi o gizli geçitten alınan insanlar sarıp sarmalanırdı. İşte Buğlem'in de bu aileye karşı hisleri böyleydi. İnsan limandan gemiyi uzaklaştırsa bile onu yolcu eden mürettebata büyük bir saygı ve minnet duyardı. Elbette herkes hayat denen limandan kopacak ve limanda kalan aile olarak gördüğü eşe dosta minnetle bakacaktı...
Herkes kahvaltı masasında yerini aldığında Buğlem'de dibinde Doğa'yı gülücüklere boğan adama bakmıştı. Doğa ona bakınca gülücükleri ile yaşam sürüyor, o güldükçe ise Vuslat'ın gözleri ışı
