Nevra
Yalının devasa demir kapısından içeri adım atarken, gökyüzü bile “ben kaçar” modundaydı. Hava ağır, gece serin ama içimdeki ateşi söndürecek biri hâlâ yoktu. Spot ışıkları kaldırım taşlarının içinden yükselip bahçeyi gündüz yapmaya çalışıyordu ama nafile... İçimde gece, hem de karanlığın koyusu.
Arabadan indiğimde ilk dikkatimi çeken şey: siyah takım elbiseli, telsizli, Terminator bakışlı altı koruma. Bizi öyle bir süzdüler ki... Sanki kapıdan "düğün çifti" değil de "kara liste" geçmişiz.
İçim daraldı. Hani böyle boğazına yumru oturur ya... İşte o hissin abisi geldi. Derken yanımdan geçen Furkan, bir elini cebine sokmuş, diğer eliyle hayatı sallıyormuş gibi bana yaklaştı. Göz ucuyla baktı, kaşını hafif kaldırdı. Gülümsedi. Ay ne sinir oluyorum şu rahatlığına.
— Sakin ol Nevra. Se
