Furkan
- Anne, daha karımı ben doğru düzgün tanımadım. Millet görüp ne yapacak ki?
- Furkan…
- Off… O boş konuşan arkadaşların ya da herhangi biri karımın canını sıkarsa, onların canını sıkarım, dedim sert bir tonla.
Annem sustu. Gözlerinde bir merak vardı.
- Aşık mısın bu kıza? dedi sonunda.
Haklıydı. Nevrâ’yı koruyordum. Çünkü o artık Nevra Zorluydu. Furkan Zorlu’nun karısıydı.
- Aşık olmasam neden evleneyim? dedim.
- Belki Asya’yla evlenmemek için?
Annem bu kez şüpheyle baktı yüzüme. Gülmemek için zor tuttum kendimi. Elbette öyleydi, ama bunu ona itiraf edecek değildim.
Karımı küçük düşürecek bir lafı asla ağzıma almam. Gevşek olabilirim, ama karıma laf getirecek hiçbir şey yapmam. O benim karım. Onunla bir ben uğraşırım.
- Aynen anne. Sırf zengin karım olsun diye evlendi
