Leyla
Aslan, odama girdiğinde derin bir nefes alarak kapıyı kapattım. Gecenin sessizliğinde, yalnızca nefes alışlarımız duyuluyordu. Yüzü düşünceliydi, gözlerindeki karanlık her zamankinden daha yoğundu.
Yatağın kenarına oturdu, ben de tam karşısına geçtim. Elimi dizlerinin arasına koydu, başparmağıyla usulca okşamaya başladı. Bu küçük temas bile içimi ısıtıyordu ama bakışlarındaki mesafe beni huzursuz etti.
- Aslan, neyin var? diye sordum, gözlerimi ondan ayırmadan.
Başını kaldırıp bana baktı, sanki içindeki duygulara kelimeler bulmaya çalışıyordu. Sonra birden, boğuk bir sesle konuştu.
- Leyla… Çocuk istiyorsun, değil mi?
Şaşkınlıkla gözlerimi kırptım. Bu soruyu beklemiyordum ama cevabım belliydi.
- Evet, dedim, tereddütsüz.
- Bir gün anne olmayı istiyorum.
Aslan, başın
