Furkan
Bazı adamlar doğuştan şanslıdır. Aileleri onları sever, kollar, en iyi okullara yollar, sonra da hazır bir servetle önlerine kırmızı halı sererler.
Ama ben? Ben, o adamlardan değildim.
Annem ve babam, kendilerini toplumun üst kesiminden sayan, mükemmeliyet takıntısı olan, ruhsuz iki insandı. Babam, soyadımızın gölgesinde büyümem gerektiğini düşündü, annemse hep “daha iyi, daha zengin, daha güçlü” olmam için baskı yaptı. Mira hariç, ailemde beni gerçekten umursayan tek bir kişi bile yoktu.
Ama ben hiçbir zaman onların istediği adam olmadım. Üniversiteye gitmeyi bile sırf onları sinir etmek için reddettim. Sonra Hakkı ve Tarık’la bir koruma şirketi kurduk. Şu an? Zenginim. Saygınım. Ve hayatımı kendim inşa ettim. Onlardan tek kuruş almadım.
Ama işte, hayat ironiyi sever. Çünk
