Odamdaki tüm dosyaları tek tek düzenleyip, eski haline getirmeyi amaçlarken tek düşündüğüm Karan'ı üzmüş olma düşüncesin aklımdan silmekti. Başarılı olmuş muydum, hayır. Sadece yanıma kâr kalan odamın derli toplu olmasıydı. Bu durum mutlu olmama sebep olmuştu. En azından hayatımdaki bazı dağnıklıkları böyle düzenliyebiliyordum. Bu da yeterdi. Dosyalar son kez kontrol edip, odaya girer girmez düzenlediğim masama ilerledim. Yazmam gereken bir kaç rapor vardı. Onları da akşama kadar halledeceğime emindim. Odamın kapısının önünde duran ayak sesiyle sandalyeme oturdum ve gelen kişinin kapıyı çalmasını bekledim. Çok değil bir kaç saniye sonra kapı tıklatılmıştı.
"Gir!" Emri verdikten sonra içeriye genç bir Asteğmen girmişti. Hızla selam verip hazır olda durdu.
"Rahat asker, söyle."
"Komutan
