Heyecanlıydım, aşkı ilk kez tadan kalbim son hızda atıyordu. Yıllardır doğru kişiyi bekleyen kalbim sonunda sevdasına kavuşacaktı. Belki resmiyette onunla olacak ilişkim doğru değildi ama benim için en doğru kişiydi. Belki cezalar alacaktık, sürgün edilip ayrı ayrı tugaylarda görev alacaktık ama bu benim gözümü korkutmuyordu. Onunla geçireceğim her zorluk güzel olacaktı, emindim.
"Gel kızım, otur şöyle." diyen Albayla düşüncelerimi susturmuştum. Dediğini yapmak yerine konuştum, bir albayın karşısında oturulmazdı.
"Böyle iyiyim komutanım."
"Anka emrediyordum, otur. Bir baba kız gibi sohbet etmek istiyorum." deyince gülümsedim ve söylediğini yerine getirdim. Derin bir nefes aldı ve masasının arkasındaki sandalyesinden kalkıp yanıma geldi ve karşıma oturdu.
"Biliyor musun Anka, bir al
