EMANET [ÜCRETSİZ]

Hücrenin tavanındaki o rutubet lekesi... Günlerdir aynı noktaya bakıp duruyor Mara. Şehrin sahibiymiş, yeraltının korkulu rüyasıymış, herkes adını duyunca titrermiş; hepsi şu dört duvarın arasında anlamını yitiriyor bazen. "Şeytan" diyorlar. Budistlerin her şeyi yıkan gücü, Mara. Ama şu an sadece sırtı ağrıyan, otuz beşine basmış ve kendi isteğiyle girdiği bu delikte vaktin geçmesini bekleyen bir adam işte. Pencereden sızan şu cılız ışık... Yerdeki tozları ne güzel gösteriyor. Ne garip iş; dışarıda koca bir şehri parmağında oynatıyor ama burada bir toz zerresi kadar hür değil. Gerçi kendi istedi, kendi girdi buraya. Oyunun kuralı böyleydi. Zihni bazen bulanıyor, "Değdi mi?" diye soruyor kendine. Sonra hemen susturuyor o sesi. Başka yolu yoktu çünkü. "Yine mi daldın?" Zehir’in sesi, demir kapının önünden geldi. Bu adam da böyle işte; ne zaman gelse, ne zaman gitse ruhu duymaz insanın. Mara kafasını hafifçe yana çevirdi, boynu kütürdedi. Zehir orada, her zamanki gibi. Bir sağ kol gibi değil de, sanki Mara’nın kopup giden bir parçasıymış gibi dikiliyor kapıda. Üstünde başındaki sokak kokusuyla, şehrin bütün pisliğini sanki üzerinde taşıyarak gelmiş. "Dışarıda herkes 'Şeytan hapiste' diye fısıldaşıyor," dedi Zehir. Sesinde saygıdan, patron muhabbetinden eser yok. Sadece dümdüz bir gerçeklik. "Korkuyorlar. Kapalı kapının arkasındaki belirsizlikten daha çok korkuyorlar." Mara yutkundu. Boğazı kupkuru. "Korksunlar," diye mırıldandı. "Korku iyidir. İnsanı diri tutar, hata yapmasını engeller." Zehir bir adım yaklaştı, sırtını demir parmaklıklara yasladı. Mara’nın bazen kendini bile korkutan, durduramadığı öldürme isteğini dindirebilen tek kişi bu adam. Öyle çok konuşarak da değil, sadece orada durarak yapıyor bunu. Mara elini yüzüne sürdü, sakalları avucuna battı. Bu şehir, bu yozlaşmış sahtelikler... Her şeyi kurdu, o yönetti. Ama bazen merak ediyor; kurduğu bu devasa makine, sonunda onu da mı yutacak? "Herkes senin bittiğini, içeride çürüyeceğini sanıyor," diye devam etti Zehir, dudağının kenarıyla hafifçe gülümseyerek. "Ama bilmiyorlar ki, sen buradayken bile onların uykularını kaçırıyorsun." Mara ayağa kalktı. Hücre küçüktü ama o ayağa kalkınca sanki duvarlar biraz daha geri çekilmek zorunda kaldı. "Bitmek mi?" dedi kendi kendine. "Daha yeni başlıyoruz Zehir. Ben buraya bitmek için değil, hepsini bitirmek için girdim." Dışarıdaki kokuşmuş şehre doğru baktı. Adının hakkını verecekti. Madem dünya ona bir canavar gibi bakıyordu, o da onlara hak ettikleri cehennemi sunacaktı. Ama önce, şu kapının açılacağı günü beklemesi gerekiyordu.