Hayatımızın bölümleri vardır.
Kendimizi, bedenimizi, zihnimizi adlandırabilmeye başladığımız zamanlar, bir zaman sonra işkenceye dönüşür. Annenin seni sevmediğini anlarsın, babanın önemsemediğini, bedeninin çirkin olduğunu da düşünebilirsin, yüzünün kusurlu olduğunu da. Hiçbir zaman sevilmeyeceğim hissi gelir gider günler boyu, ben ne yapacağım diye düşünür durursun. Bunlar küçükken güzel gibi görünebilirdi ancak eğer ki, canımın bu kadar acıyacağını bilseydim buna hiç bulaşır mıydım emin değilim.
Ben hala, annemin beni sevdiğine inanan çocuk olmak isterdim.
Bedenimin güzel olduğunu düşünüp annemin topuklu ayakkabılarını giyerek, makyaj malzemelerini kullandığım zamanları isterdim.
Babamın beni önemsediğini düşünmek isterdim.
Yüzümün kusuruz olduğuna inanmak, bir gün gelip beni herkes
