Ben şaşkınlıktan oturduğum koltukta kalakalmışken. İçimin cayır cayır yandığını hissettim. Hani gözlerin dolar ama ağlayamazsın, onun etkisiyle de acı bütünüyle gırtlağına yapışırya işte tamda o durumdaydım. Sanki aklım bedenime isyan etmiş, kalmak için dirensemde beynim kımıldamamam için emir vermiş gibiydi. Gözlerim yanmaya başlamıştı, ağlayamıyordum. Bedenim kaskatı olmuştu. Özlem , hasret, onun kokusunda boğulmak için ölmem gerekse bir dakika bile düşünmeden ölsemde, içimdeki yangın ona ihanetimin eseriydi. Ve beni kokusu için ölmem gerekse öleceğim halde ölsemde yüzüne bakmayacak kadar iğreniyordum kendimden. Gözlerinin rengi her ne kadar yabancı olsada bakışı içimi deliyordu sanki. Aklıma bir bir gelen yaşanmışlıkla sanki bir asır birlikteymiş etkisi yaratsada beynimde ayrı kalışlar
