Şilan
Yalının ağır, gösterişli kapısından içeri adım attığımda boğazım düğümlenmişti.
Burası bir evden çok bir kale gibiydi… Her köşesi soğuk, her duvarı insanı ezercesine ihtişamlıydı.
Adar’ın “Gel” demesinden sonra reddedemedim. Zaten kaçacak hâlim kalmamıştı.
Salonda derin bir sessizlik vardı. Kristal avizeler ışığı yansıtıyor, mermer zemin ayak seslerimi yankılıyordu.
Birden Ferhat Yaman’ın tok, buyurgan sesi koridordan geldi:
“Şilan Hanım, buraya kadar geldiniz… o zaman doğruları da duymaya hazırsınızdır.”
Yutkundum.
Burası Adar’ın evi değil, onun dünyasıydı. Ben ise yabancıydım… hem de en tehlikeli türden.
Adar salonda, pencere kenarında dikiliyordu. Yüzünde o tanıdık gerilim vardı. Yanında annesi Belgin Hanım, köşede sessizce duran kız kardeşi Avam… Hepsinin bakışları üzeri
