Tam bir yıl geçmişti… Koca bir yıl…
Adar, Amerika’nın soğuk hastane koridorlarında, ameliyat masalarında, fizik tedavi salonlarında zamanı yitirmişti sanki. Vücudu iyileşmişti belki ama ruhunun yaraları… Onlar öyle kolay kapanmıyordu. Hele ki, babasının o gece söyledikleri hâlâ kulaklarında çınlıyordu.
“Bir daha o kızın adını anmayacaksın Adar! Anladın mı beni? O defteri kapattık. Yoksa ben o kıza bu dünyayı dar ederim. Kendine gel artık, o kıza yaklaşırsan, bedelini ağır öder, onu da mahfederim.”
Ferhat Bey’in gözlerindeki karanlığı o kadar iyi biliyordu ki Adar… O tehdit değil, net bir uyarıydı. Şilan’a zarar gelmesini asla istemiyordu. Zaten o kazadan sonra, Şilan’ın hayatını mahvettiğini düşünüyordu. Belki de böyle olması en doğrusu…
O yüzden hiçbir zaman aramadı. Ne mesaj attı, n
