ŞİLAN
O salonun ışıkları gözlerimi kamaştırırken, içimdeki fırtına daha da büyüdü. Herkes bizi izliyordu… Atlas’ın elimi tuttuğu o an, sanki herkesin gözü üzerimdeydi ama benim gözüm… Benim gözüm o bir kişiyi arıyordu.
Adar.
Ve elbette… Oradaydı.
Köşede, bakışlarını saklamaya çalışan, ama içindeki yangını o buz gibi bakışlarla zorla bastıran Adar. Nefesim kesildi. Kalbim, bir anlığına yine o eski günlere döndü. Ama hemen sonra, o buz gibi sözler kulağımda yankılandı…
“Sen ilk birlikte olduğun adam seni bırakıp gitmişse, bir daha mutlu olamazsın, Şilan.”
Annemin o sözü. Ne kadar da acımasızca haklıydı. Kendimi kandırmıştım. Adar’a güvenmiştim. Kalbimi, bedenimi, geleceğimi… Her şeyimi teslim etmiştim. Ve o? Gitti. Haber bile vermedi. Uyandıktan sonra bir kez bile beni aramadı.
Bense
