Yavuz’un söyledikleri çok netti. Bu evliliği ailesi için istiyordu. İkimiz de mutsuz olacaktık, bunu o da çok iyi biliyordu ama umursamıyordu. Ailesi zaten ona evlenmesi için baskı yapıyordu, bu sayede baskılardan kurtulacaktı. İkimiz için hiçbir şey değişmeyecekti.
Belki de bana hiç dokunmayacaktı bile… İma ettiği şey bu muydu yoksa neydi bilmiyor, düşüncelerime hâkim olamıyordum. Aynı zamanda utanıyor ve kendimden nefret ediyordum.
“Benim düşündüğüm ya da hayal ettiğim bir şey yok. İstersen evlenme konusunda ben konuşabilirim. İstemediğimizi söylerim.”
Yavuz kaşlarını çattı. “Ben sana ne anlatıyorum, Firuze? Evlenmeme gibi bir şey yok! Evleneceğiz. Buna kendini alıştır. Aksi olmayacak. Ailem zaten evlenmemi istiyor. Sen de bu kadar istekliysen karım olacaksın ama pişman olacaksın.
