Bir elini yüzünü yıkayıp gelince yaşamamış olmuyordun yaşanmış olanları. Bir su içince de göz yaşını dindiremediğin gibi. Bizim evlerimizdeki gibi dantelli havluları değil kağıt havluları vardı banyosunda. Kirli kağıtları attığı ayak basmalı çöp kovası. Döndüğümde kahvesi bitmişti benimki ise soğumuş. Acı olmuştu zaten ilk seferden seve seve şekersize geçemiyordunuz. Yeniden örgülü saçlarım, parmak uçlarıma kadar çekiştirerek sündürdüğüm kazağım, biçare kalbim onun güzelim gözlerine, yakışıklı yüzüne bakarak daha bir titriyor onun yanında kendimi daha bir pespaye, çirkin ve günahkar hissediyordum. Bir kez daha soru sormadan sabırla dakikalarca sustu ve oturduğu yerde benim konuşmamı bekledi.
"Size anlatabileceğim şeyler değil." dediğimde ne kadar zaman geçtiğinin çok da bilincinde değildi
