Sevap abla uykulu gözleriyle aynadaki suretime bakarken açıkçası aldığım bu ani karardan biraz ürkmüştüm. Çünkü bana "sabahın köründe beni dükkana bunun için mi diktin?" der gibi bıkkın bir şekilde bakıyordu.
" Gülfem, annem. Ucundan iki parmak kes bir de çok az ışıltı ver diyorsun. Bana telefonda gösterdiğin resimle senin saçın zaten aynı be gülüm."
" Ama abla ben zaten doğal olsun istiyorum. Yani çok marjinal bir şey istediğim yok."
" Marjinal murjinal anlamam ben. Madem bu yaşına kadar ilk defa değişik bir şeyler yapmaya karar verdin, kendini tamamen bana bırakacaksın. Ama önce bir kahve içip kendime gelmem lazım. "
Sevtap ablanın bu dirençli hali bende şu an bu koltuktan hızla kalkıp uzaklaşma isteği uyandırıyordu. Ama bu kararı zaten yeterince zor almıştım. Belki de onuncu kez tek
