"Ruhumun üzerine vurduğum her kilit, senin sonunu hazırlayan bir anahtardır."
Yazarın anlatımından devam.....
Kereste fabrikasının dışındaki o tekinsiz sessizlik, saniyeler içinde cehennemin kapılarının açılmasıyla yırtıldı. Moskova’nın iliklere işleyen o buz gibi havası, saniyeler içinde binlerce güneşin kavurucu hararetine ulaştı. Zaman, sanki bir kum saatinin tıkanması gibi aniden durdu.
Can’ın telsizden gelen, boğazını yırtan o son komutu kulaklarda bir çınlama gibi yankılanırken; Aleyna, zırhlı aracın ağır metal kapısını ardına kadar açtı. Bir kurtuluş, bir nefes... Ayak tabanı karlı zemine dokunduğu o uğursuz anda, aracın altındaki o kör edici kırmızı sensör, sabitleşmiş bir nefret gibi kilitlendi.
O kızıl ışık, ölümün göz kırpmasıydı.
"ALEYNA, YAT!"
Can’ın sesi havada asıl
