Gözlerini açtığında boş tavana takılı kalmıştı gözleri. Gözlerinin orada olmasının sebebi bilinçli bir şey değildi, aklından geçenlerin beyaz tavana yansımasıydı odaklanmasının sebebi. Dün olanlar çıkmıyordu aklından nedenini bilmediği bir şekilde bu kadına bağlılık duyuyordu. Belki de canını yakmak istediğinden bu kadar öfkeliydi ona karşı, ya da içinde bir yerlerde bastırmaya çalıştığı duygular kendini belli etmeye başlamıştı. İlk seçenek daha yakın geliyordu ve ya öyle kabul etmek istiyordu. Bu kadına daha yakın olması an meselesiydi. Kapının aralanmasıyla tavana takılan gözlerini kapıya yöneltti. Selim kapattığı kapıya yaslanarak elleri cebinde ‘’Bu planın tutacağından emin misin?’’ diye sordu. Melih gözlerinde ışığı ve dudaklarında ki kıvrımı yükselterek cevap verdi. ‘’Göreceğiz…’’
…
