BÖLÜM 50- FINAL
Gökyüzü sessizdi. Ama o sessizlik, ölümün değil yeniden doğuşun yankısıydı. Lucien dizlerinin üzerinde, toprağın içine gömülmüş elleriyle hâlâ ışıldayan tohumu tutuyordu. Tohumun kalp atışı, Elara’nın kalbinin yankısı gibiydi. Her titreşim, onun varlığını hatırlatıyor, Lucien’in damarlarında yankılanıyordu. Gökyüzü bir kez daha açıldı, ışık ve gölge birbirine karıştı; sanki dünyanın kendisi nefes almayı yeniden öğreniyordu. Lucien başını kaldırdı, dudakları titriyordu. “Eğer bu dünya yeniden doğduysa… o senin yüzünden.” Cevap rüzgârdan geldi, yumuşak bir fısıltı halinde. “Ve senin kalbin yüzünden yaşamaya devam edecek.” Lucien ayağa kalktı. Üzerindeki yırtılmış zırh, ışığın altında sanki yanıyormuş gibi parladı. Adımları ağır ama kararlıydı. Her bir adımda geçmişin gölgesi, arkasınd
Müthiş hikayeler burada başlar
- Yazar
