Lale eve girdiğinde içini garip bir huzursuzluk kapladı. Annesi her zamanki gibi büyük salonun ortasında, koltuğunda oturuyordu. Önündeki kahve fincanına hafifçe dokunarak bekliyormuş gibi bir hali vardı.
Başını kaldırıp Lale’ ye baktığında yüzündeki ifade, her zamanki annesi gibi değildi. Daha dikkatli, daha ölçüp biçen bir bakışı vardı. Lale bunu hemen fark etti.
“Hoş geldin.” Annesinin sesi her zamanki gibi yumuşaktı ama içinde bir ağırlık taşıyordu.
Lale çantasını kenara bıraktı. “Hoş bulduk.”
Annesi onu bir süre süzdü. Sonra kahvesinden bir yudum alıp fincanı yerine bıraktı. “Bugün Görkem’ le konuştum.”
Lale refleks olarak bir adım geriledi. Nedenini bilmiyordu ama bu cümle içinde bir huzursuzluk uyandırmıştı.
“Öyle mi?” dedi, sesini olabildiğince normal tutmaya çalışarak.
Anne
