Lale akşam yemeğinde sessizdi. Çatalıyla tabağındaki yemeği karıştırırken, içindeki huzursuzluğu bastırmaya çalışıyordu. Ama masadakiler onun bu halini fark etmiş gibiydi. Nihayet babası sordu:
“Bir şey mi düşünüyorsun, Lale?”
Lale gözlerini tabaktan kaldırdı. “Görkem ’le yemeğe çıkacağım.” dedi, sesini olabildiğince normal çıkarmaya çalışarak.
Annesi bir an duraksadı, sonra başını hafifçe salladı. “Güzel. Görkem senin için çok şey yapıyor. Onunla vakit geçirmen iyi olur.”
Lale bu sözleri üzerine hafifçe kaşlarını çattı ama bir şey söylemedi. Babası bir şey demedi, sadece başını sallayarak yemeğine devam etti. Ama Lale, annesinin gözlerinin üzerinde olduğunu hissediyordu. Demek istedi ama diyemedi. Bir şey onu durdurdu. Görkem benim için ne yapıyor da benim haberim yok diyemedi. Zaten
