& Yasmin’in Gözünden &
Bu adamı iki yıl önce görmüştüm. Şimdi Mahir olarak karşımdaydı ve ben zorla bu adamla evlendiriliyordum.
Mira hafifçe fısıldadı:
“Abla…”
Ama onu umursamadım. Gözlerim Mahir’in hareketlerinden ayrılmıyordu. İçimde karmaşık bir his vardı: tanıdık bir hat, ama Mahir’in soğuk, bakışsız duruşu… Acaba beni tanımış mıydı? Yoksa hiçbir şey hatırlamıyor muydu?
İmam sessizce masanın başında bekliyordu. Mahir imamın yanına eğilip:
“Kusura bakmayın, beklettim.” dedi.
İmam gülümsedi, başını salladı:
“Önemli değil oğlum, hazırsanız nikaha başlıyorum.”
O an, içimde bir boşluk oluştu. Mahir bana bakmıyordu, gözlerim her hareketini yakalamaya çalışıyor ama o bana hiçbir ilgi göstermiyordu. Nefesim düzensizleşti, ellerim titredi. Yüzüne bakmak istiyordum, acaba beni hatırlı
