İlyas Karaman
“Artık serbestsin İlyas. Birileri seninle oynamak istemiş sanırım,” dedi amirim.
Sözleri kulağıma çarptığında içimde tuhaf bir ağırlık hissettim. Zaten birilerinin benim kuyumu kazdığını hissediyordum. Bu gözaltı tesadüf değildi. Birileri plan yapmıştı ama kim? Ama o an bunu düşünecek halde değildim. Ben Asmin’i kaçırmaya gidecektim. Kim bilir neler düşünmüştü hakkımda. Büyük ihtimalle onu kandırdığımı sanmıştı. Onu yarı yolda bıraktığımı gelmeyeceğimi düşündü belki de. Haklıydı da. Nezarethaneden çıktığım anda abilerim ve Yusuf abi dışarıdaydı. Beni görür görmez hızla yanıma geldiler. Omuzlarıma sarıldılar, sırtıma vurdular. Ama onların sevinci bana ulaşmıyordu bile. Benim aklımda tek biri vardı.
Asmin. Ona ulaşmam gerekiyordu.
“Abi bana biraz zaman verin, telefonumu alı
