Baran’ın o alçak, şehvet dolu fısıltısı, Ahu’nun kulaklarında çınladı ve tüm bedenini elektriklenmiş gibi hissettirdi. İçinde bir kasırga kopuyordu; heyecan, tutku ve biraz da beklemediği bu ani yakınlaşmanın verdiği şaşkınlık. Baran’ın gözlerinde, artık saklamaya çalıştığı o vahşi arzuyu net bir şekilde görebiliyordu. Bu, kayalıklardaki ilk öpüşmedeki gibi değildi. Bu, daha derin, daha bilinçli ve daha yakıcı bir istekti.
“Baran,” diye fısıldadı nefesi kesilmiş bir halde, “Emin misin? Ya... ya birisi...”
“Kimse yok,” diye kesti Baran, sesi bir bıçak gibi keskin ve kararlı. “Sadece biz varız. Sadece sen ve ben. Ve bu an, sadece bize ait.” Elleri, hâlâ Ahu’nun yüzündeydi, başparmakları yanaklarında nazikçe geziyordu.
Ahu, bir an daha tereddüt etti, ama Baran’ın bakışlarındaki o saf
