Kontrollerden dönen Baran’ın içi, boşuna alarm verdiği için bir parça rahatlamıştı. Yanlış alarmdı. Belki de sadece bir haydut sinyaldi, ya da gerçekten de Ömer’in onları test etme çabasıydı. Ama şu an için, köy sakin ve güvenli görünüyordu. Tim, her yeri sıkı bir şekilde gözetliyordu.
Ancak bu güvenlik hissi, içindeki başka bir hissi bastıramıyordu: Ahu’ya duyduğu yoğun özlem. Ankara’daki konuşma, Bakan’ın sözleri, aralarındaki en büyük engeli kaldırmıştı. Artık saklanmalarına, gizli buluşmalarına gerek yoktu. En azından, bu gece için.
Ayağı, neredeyse kendi kendine, Ahu’nun kaldığı küçük taş evin yolunu tuttu. Ev, köyün sessiz bir köşesinde, ay ışığı altında ıssız duruyordu. Işıkları yanıyordu. Henüz uyumamıştı.
Baran, kapının önünde bir an tereddüt etti. Ya reddedilirse? Ya Ahu
