Ahu’nun dudakları Baran’ın dudaklarına değdiği anda ikisi de bir an donup kaldı. Sanki zaman o kısacık saniyede durdu. Baran’ın gözleri şaşkınlıkla açıldı ama Ahu’nun nefesi, ona o kadar yakındı ki geri çekilmek istemedi. O an ne asker disiplini ne de yılların alışkanlıkları… Hiçbiri umurunda değildi.
Ahu’nun elleri istemsizce Baran’ın üniformasının göğüs kısmına gitti, parmakları kumaşın sert dokusunda gezinirken kalbinin hızlandığını hissetti. O, bu yakınlığı istemişti… Hem içindeki özlemin hem de Serdar’a karşı ispat isteğinin bir yansımasıydı bu.
Baran’ın elleri de refleksle Ahu’nun kollarına, oradan beline kaydı. Onu incitmemeye çalışarak, ama varlığını hissettirerek tuttu. Aralarındaki mesafe iyice kapandı, Ahu başını hafifçe kaldırdı, gözleri Baran’ın gözlerinde kilitliydi.
