Baran, Ahu’nun “Dikkatli ol!” çığlığını arkasında bırakarak, patlamanın geldiği yöne doğru deli gibi koşuyordu. Zihni alarm durumundaydı. Her bir adımı, eğitimle kazanılmış bir soğukkanlılıkla atıyor, etrafı tarıyor, en ufak bir hareketi, en ufak bir sese bile kaydediyordu. Kalbi hâlâ Ahu için çarpıyordu, ama şimdi onun güvende olması, timinin ne durumda olduğunu bilmekten geçiyordu.
Birkaç yüz metre sonra, önceden belirlenmiş bir buluşma noktası olan küçük bir kaya kovuğuna yaklaştı. İki eliyle belindeki tabancayı kavramış, parmağı tetikte, alçak ve keskin bir sesle ıslık çaldı. Ötüş, belirli bir ritimdeydi: Güvendeyim, benim.
Kovuğun gölgelerinden hemen bir ıslıkla karşılık geldi. Tanındın. İçeri girdiğinde, dört siluetle karşılaştı. Hepsi tetikte, hepsi görev başındaydı. Gözleri
