Kapıyı kilitlediğimde sırtımı dayayıp bir an nefes nefese kaldım. Kalbim, Baran’ın vedalaşırkenki o son bakışından beri deli gibi çarpıyordu. Patlama... O korkunç ses... Ve onun gözlerindeki öfke ve telaş... Her şey o kadar hızlı olmuştu ki.
“Eve gir! Sakın dışarı çıkma!”
Sözleri kafamda yankılanıyordu. Titreyerek mutfağa doğru ilerledim. Ellerim o kadar titriyordu ki, suyu zorla doldurdum ve bir bardak suyu dikerken yarısı yere döküldü. Cam bardak elimden kaydı, zeminde parçalanarak etrafa dağıldı. İrkilerek geri sıçradım. Bu ses... Dışarıdan duyulur muydu? Baran’ın bana kızacağını düşünürken, içini bir ürperti kapladı. Neden bu kadar gergindim? Sadece bir bardak kırılmıştı.
Odama geçip ışığı yaktım. Perdeleri sıkı sıkıya kapattım, sanki dışarıdaki tehlikeden bu ince kumaşlar ben
