Gözlerimi sabahın ilk ışıklarına açtığımda, gece boyunca kemiren korkunun yerini, buz gibi bir kararlılık almıştı. Baran haklıydı. Kaçmak çözüm değildi. Babamın ofisindeki bir yılan yüzünden, çocuklarımdan, okulumdan, hayatımdan olmayacaktım. Ve Baran’ı daha fazla riske atmayacaktım. Bu iş, onların kurallarıyla değil, bizim kurallarımızla bitecekti.
Kapıma hafifçe vuruldu. “Ahu Hanım? Hazır mısınız?” Rojin’in sesiydi.
“Hazırım,” dedim sesim şaşırtıcı derecede sakin çıkmıştı.
Kapı açıldı. Rojin, sivil kıyafetler içindeydi, ama belindeki kabarıklık ve gözlerindeki tetikte ifade, onun bir asker olduğunu ele veriyordu. Elinde bir kahve ve bir simit tutuyordu. “Kahvaltı. Komutanın ısrarı.”
Kahveyi aldım. Sıcaklığı, içimi bir nebze olsun ısıttı. “O... nasıl?”
“Reviɾde değil,” dedi Rojin, du
