53. Bölüm: Camdan Bir Adalet
Sabah, eve sanki bir yabancı gibi girdi.
Işık… duvarları değil, insanların yüzlerini yokluyordu bu kez. Perdelerin arasından sızan sarı çizgi, yerde uyuyakalmış iki bedeni yavaşça aydınlatırken Volkan’ın kalbine tuhaf bir sızı bıraktı. Nilüfer’in saçları yastık yerine Barış’ın kolunun üstünde dağılmıştı. Çocuk, uykusunda bile bırakmayı bilmeyen bir insan gibi, kolunu daha da sıkmıştı boynuna.
Volkan birkaç saniye kapının eşiğinde kaldı.
Bir adamın hayatında ilk kez “girmek” fiilini bu kadar büyük bir dikkatle yaptığı anlardan biriydi bu. Gürültüsüz, acele etmeden, varlığını mümkün olduğunca az hissettirerek… Sanki karşıda bir bomba değil, kırılgan bir yaşam duruyordu.
Ceketini çıkarıp sandalyeye astı. Üzerindeki köy kokusu, toprak ve eski kağıtların karışı
