59. BÖLÜM: KAPININ EŞİĞİNDEKİ İSİM
Nilüfer, perdeyi kapatmadı.
Parmakları, tülün kenarına asılı kaldı sadece. Sanki aralığı biraz daha çekse, dışarıdaki siluet yok olacak; hiç çekmese, içerdeki bütün dengeler bozulacaktı.
Sokak lambasının solgun ışığında Berivan’ın yüzü tam seçilmiyordu. Ama duruşu belliydi: Ne tamamen gidebilen birinin dikliği, ne de geri dönebilen birinin cesareti vardı onda. İki adım ileri, bir adım geri kalmış bir hayat gibi… arada.
Nilüfer boğazındaki düğümü yuttu, sessizce salondan çıkıp koridora yöneldi. Volkan hâlâ Barış’ın odasındaydı. Kapı aralığından babayla oğlun fısıltı halinde konuşmaları geliyordu; kelimeler seçilmiyor, ama tonları anlaşılıyordu. Yorgun, kırık, ama ilk kez aynı acının etrafında birbirine dokunmaya çalışan iki ses.
Nilüfer, kapının önünd
