58.BÖLÜM: TAŞ KALPLERİN ÇATLAĞI
Kapının tok sesi evin içindeki tüm sesleri yuttu. Ardından gelen sessizlik, salonun tavanından ağır ağır çöken, görünmez bir toz bulutu gibiydi. Havayı, nefes almayı bile zorlaştıran, kalın bir halı gibi her şeyin üzerini örttü. Bir kaçışın enkazıydı bu. Parçalanmış güven, kırılmış sözler ve ortada bırakılmış bir çocuk...
Kimse nefes almıyor gibiydi. Volkan, kapıya dönük duruyor, sanki o kapı bir daha asla açılmayacakmışçasına, omuzları gerilmişti. Nilüfer, koltuğun kenarına tutunmuş, gözlerinde şok ifadesi donup kalmıştı. Ve yerde, parlak ahşap zeminin üzerinde, yalnız ve terk edilmiş bir oyuncak ayı... Bir kulağı kopuk, tüyleri solmuş, eski bir yara izi gibi duruyordu. Berivan'ın düşürdüğü, kimsenin fark etmediği sessiz bir çığlıktı o.
Barış, ayıya kili
