56. Bölüm: Kırık Saatlerin Gölgesinde
Adliyenin kapısı arkalarından kapandığında ses çok çıkarmadı.
Ama Volkan’ın içinde bir kapı daha kapanmıştı; daha ağır, daha derin, daha yankılı. Bazı kapılar gürültüsüz kapanırdı… ama insanın içini sarsardı. Taş binanın merdivenlerinden inerken ayak sesleri bile ona yabancı geliyordu artık. Sanki zemine basan ayaklar kendi ayakları değildi de, başka bir adamın geçmişinden ödünç alınmıştı.
Güneş görünüyordu gerçekten. Ama Volkan’ın gözü hiçbir ışığı seçemiyordu. Gözleri hâlâ mahkeme salonunun tozlu havasında, hâkim masasının kenarındaki yarım kalem izinde, Barış’ın ayaklarının yere değmeyişinde takılı kalmıştı. Bir çocuğun ayaklarının yere değmemesi… Dünyaya da değmeyişiydi bazen.
Nilüfer dış kapıda durdu. Bir elini saçlarına götürdü, sonra indirdi
