Bedenim, sanki günlerce işkenceye maruz kalmış gibi paramparça hissediyordu. Her bir kemiğim ayrı ayrı ağrıyor, sanki vücudum ortasından ikiye ayrılıyormuş gibi korkunç bir sancıyla kıvranıyordu. Göz kapaklarımda tonlarca ağırlık varmış gibiydi; demir gibi ağır, kasvetli bir yük biniyordu üzerime. Buna rağmen tüm gücümü toplayarak, büyük bir çabayla göz kapaklarımı araladım.
İlk gördüğüm şey, başucumdaki sandalyede derin bir uykuya dalmış olan Bora oldu. Başını hafif yana eğmişti, güçlü kolları göğsünde birbirine kenetlenmiş, alnına düşen bir tutam saç onu olduğundan bile daha savunmasız gösteriyordu. Bir süre gözlerimin loş ışığa alışmasını bekledim; odanın içi hafif sarımtırak bir ışıkla doluydu ve etrafımda bir hastane sessizliği hâkimdi.
Gözlerim tam anlamıyla açıldığında, ister iste
