Sabah uyandığımda yatakta tek başıma yattığımı fark ettim. Bora yanımda yoktu. Sıcaklığını hissetmeye alışkın olduğum yer soğuktu. Kalbim hızla çarpmaya başladı, sanki göğsümden fırlayıp yere düşecekmiş gibi hissettim. İçimi hemen bir korku kapladı. Derin nefesler alarak sakinleşmeye çalıştım, ama nafile. Boğazıma bir yumru oturdu, midem düğümlendi. Kendi kendime güvende olduğumu, her şeyin yolunda olduğunu tekrarladım ama içimdeki endişe gitgide büyüyordu.
Zihin bağlantısını kullanarak Bora'ya ulaşmayı denedim. Ama bir anda sert bir duvara çarpmış gibi hissettim. Zihin bariyeri! Kalbim yerinden çıkacakmış gibi atmaya başladı. Bora beni engelliyordu... Ya da daha kötüsü, ona bir şey olmuştu. Nefes almam zorlaştı. Ciğerlerime dolan hava yetmiyordu, göğsüm sıkışıyordu. Resmen bir panik atağ
