Babalık bir zanaat miydi? Onun sırrına ermek için nasıl bir çile süzgecinden geçmek gerekirdi? Birkaç dakikalık bir haz için bütün semenini döl yatağına akıtınca, tek bir hücre gidip doğru adresi bulabildi diye; zevk sahibini baba olarak adletmek ne kadar doğruydu? Doktor, mühendis, bilim adamı olmak için onca yıl dirsek çürüten bir erkek; yeri geldiğinde doğasında olan bir görevi nasıl icra edemezdi ki?
Bunca yıl bir babam vardı bildiğim. Eli her seferinde başımı okşamak için değil de örselemek için kalkan, tatlı dil bir yana dursun, diliyle zehir saçan. Korumayan, kollamayan, düştüğümde kaldırmayan, bir kez bile kırmızı balon almayan, teşvik yerine tehdit eden bir adama baba demiştim. Babalara ne kadar da haksızlık etmişim meğer.
Tatlı tatlı yağan yağmurun altında, Kadıköy Emniyet Müdü
