" Ölçülü bir matem ölülerin hakkıdır, ama aşırı keder yaşayanların düşmanıdır."
Bir hastane odasında, özellikle yalnız kaldığım zamanlarda en iyi anladığım, en çok benimsediğim duygu kederden başkası değildi. Hala nefes alabildiğime, yaralarım iyileşmeye başladığına göre matem duygusu üzerimde fazlalık gibi durur ve bu hayatta hiçbir nasibi kalmamış ölülere haksızlık ederdim.
Yaşadıklarımı an be an hatırladığım o geceden sonra iç dünyam büyük bir yıkıntının altında kalmış gibiydi. Eski Dane'yi, daha doğrusu Timur'dan sonraki Dane'yi o yıkıntının altından çıkarmak mümkün olmadı bir türlü. Haftalardır sesini duymadığım adamın artık bir şeylerin yolunda olmadığını anlayıp karşımda belirmesi an meselesiydi. Eğer onu biraz tanıyorsam sabrının son demlerini yaşadığını iddia etmem abes olmazd
