Instgram:gecegunesi06
Toprak titremeyi bırakmadı.
Sanki ormanın kalbi, Meva’nın attığı her nefese karşılık veriyordu.
Yaratık gövdesini tamamen dışarı çıkardığında evren daha da karardı.
Karanlıktan örülmüş gibiydi kemikleri kırık bir notanın sapı gibi eğri büğrü, damarları ise zifiri bir sisle atıyordu.
Meva geri adım atınca yaratığın başı eğildi
onu takip eden bir gölge gibi.
Araf bir anda Meva’nın önüne geçti.
Omuzlarındaki gerilim, ormandaki her ağacın çatırdamasına yetecek kadar büyüktü.
Araf dişlerinin arasından
“Meva arkamdan ayrılma.”
Yaratığın ayakları toprağa her bastığında zeminde siyah çemberler oluşuyor, çemberlerin içinden gölgeli kıvılcımlar sıçrıyordu,kıvılcımların değdiği yerler alevlenip yanmaya başlıyordu.
Meva’nın kalbi hızlandı.
Nefesi göğsüne sığmıyordu.
