İnsan oğlu garipti. Dünyası kaybetmemek üzerine kurulmuştu sanki. Kaybetse, dünyası başına yıkılacak gibi davranıyordu. Yalanlarla kendini dolduruyor, ona ayak uyduruyordu. Bazı şeylerin üzerini yalanlarla örtüp, kendini ona inandırıyordu. Garipti. İnsanoğlu, doğruyu söylese aslından bir şey kaybetmeyecek, aksine kendine bir doğru kazandıracaktı. Ama öyleydi ya, insanlar birini kaybetmemek yalana sığınıyor yada doğruları saklıyordu. En başından kendini kaybediyordu işte. Bende bu şekilde kendimi kaybetmiştim. Sevdiğim kadından doğruları, gerçekleri saklamış bunun hiçbir zaman gün yüzüne çıkmayacağını düşünmüştüm.
Ben aşık olmuş, hataları bir bir peşimde sürüklemiştim. Ben hatanın göbek adı gibi bir şey olmuştum. İlk hayatıma Özge girmişti. Lise arkadaşım olarak başlamıştım onunla hayata.
