Bir can kaç defa cayır cayır yanardı. İnsanın geçmişi kaç defa kül ederdi. Hatıralar kaç defa insanı yaralardı. Hatıra mı denirdi acılara. Can yakan geçmiş olur muydu? İnsanın karanlık bir acısı olur muydu? O karanlığa ne zaman güneş doğacaktı.
Belki gerçekten her şeyi unutmak daha iyiydi. Acılar, acı verdikçe unutmalıydık. Belki insanlar yaşadıklarıyla büyüyordu ama acı verdikçe de çöküyordu. Neden? Neden ben? Diye sorgulamak düşüyordu bize. Allah 'a şirk koşmak kimin haddineydi ama, insan yıpranıyordu.
Göz kapaklarım kapalı halde ağlamaya başladım. Gözlerimi açacak cesaret yoktu bende. Her şeyle yüzleşecek cesaretim yoktu. Hatırladıklarım, canımı yakarken korkuyordum. Ben, öğrendiğim gerçekler yüzünden acı çekiyordum. Her şeyi yapardım da bir yuvayı yıkıp, üstüne bir yuva kurmaktan kor
