76
Ertesi gün olmuştu. Güneş dağların ardından yavaş yavaş yükseliyor ve sıcaklığını tüm kasabaya yayıyordu. İmral de misafir olarak bulunduğu evde çatı katındaki tavanı alçak ama şirin bir odaya yerleşmişti. Ne kadarlığına orada kalacağına dair hiçbir fikri de yoktu. Belki her şeyi yoluna koyana kadar kalırdı belki de artık kendine burada yepyeni bir hayat kurardı. Her şeyden ve herkesten uzakta yepyeni bir hayata başlamak diğer bir çok insan için son derece korkutucu ve zor bir karar olabilirdi ama İmral için durum tam tersiydi. Son bir kaç aydır yaşadığı şeyleri şuanda etrafındaki herhangi bir kişiye anlatsa muhtemelen ona asla inanmazlardı. Hatta inanmayı bırak onu dışlayıp, akıl hastası muamelesi yapmaları işten bile değildi ki düşününce ben de olsam ben de farklı bir tepki vermezdim diy
- Yazar
