Vincenzo ile buluşacağımız yere erken vardım. Önden bir kahve içip düşünmenin bana iyi geleceğine karar verdim. Ancak rezervasyonlu masaya vardığımda çoktan Vincenzo’nun gelmiş olduğunu gördüm. Beni görünce ayağa kalktı.
“Ada Benvenuto.” (Ada Hoşgeldin.) dedi ve sandalyemi çekerek oturmama yardım etti. Cevap vermek için oturmasını bekledim.
“Ciao, Vincenzo. Come va?” (Selam Vincenzo. Nasıl gidiyor?)
“Va bene. Ma non ti vedo bene.” (Gayet yolunda. Ama seni iyi görmüyorum.) dedi. Bakışları nazik ve endişeliydi. Duygularımın bu kadar çok okunduğunu tahmin etmemiştim. Son baktığımda o kadar da kötü görünmüyordum.
“Ho un aspetto così brutto?” (O kadar kötü mü görünüyorum?) dedim gülümseyerek.
“No no! Sei sempre così bella principessa.” (Hayır hayır ! Sen her zaman çok güzelsin prenses.) de
