Elimde telefon, ekrana bakıyor, Ece’yi arayıp aramama konusunda endişeleniyordum. Ece’yi aramak, bana, Ateş’in beni bulmasına ve rahat bırakmamasına mal olacaktı. Ama tüm bu süreçte Ece’nin arkadaşlığına bu kadar ihtiyaç duyarken, bir de Alessia ve Vincenzo’nun benden sakladıklarına hamileliğim eklenince, daha çok desteğe ihtiyaç duyuyordum. Böyle zamanlarda bir annenin ne kadar kıymetli olduğunu daha derinden hissediyordum. Bir annem olsaydı, yanına gidip ondan destek alabilirdim. Bana hamileliğin nasıl bir şey olduğunu öğretebilirdi. Sarılıp geçecek diyebilirdi. Ama tüm bu süreçleri kendim atlatmak zorunda kalıyordum. Şansıma sövmemek için kendimi zor tutuyordum. Gözlerim dolu dolu olmuştu. Elimi karnıma götürdüm ve kendi kendime mırıldandım.
“Söz veriyorum bebeğim, bana her ihtiyaç duy
