Bodrum’a geldiğimizde sadece bir kaç ay önce, hayatımın son en güzel gecesini burada yaşadığımı hatırlamak beni biraz incitmişti. Yine de burada kafa dinlemekten zevk alıyordum. İçimde büyüyen eskiye özlem günden güne artarken, anılarımı canlandıran yerlerde olarak kendimi avutmaktan kaçınmıyordum. Bodrum daki yardımcılarımızdan biri çoktan atıştırmalık ve içecek bir şeyler hazırlayıp bırakmıştı. Bu beni biraz da olsa keyiflendirmeye yetmişti.
“Evet küçük hanım. Bugün arınma günü.” dedi Ateş.
“Nasıl yani?” dedim.
“Yahu biz arınma gecesi filmini izlemedik mi prenses? Onun gibi bir şey.”
“Yani seni öldürebiliyor muyuz?”
“Onu yapamıyoruz maalesef. Bugün eteğimizdeki taşları döküyoruz. İçiyoruz, konuşuyoruz.” dedi. Gözlerimi devirdim. Ben kaçtıkça üzerime titremesi hoşuma gitmiyordu.
“Ka
