Ay Işığı Gözlerimi Aldı

Son Nefes-Kıyam

Çöldeki geminin molozları, geceyi bir biyoteknolojik kalıntılar ve duman deniziyle kaplamıştı. Ay, gökyüzünde soluk bir göz gibi asılı duruyor, sanki bana hem bir zafer hem de bir lanet sunuyordu. İrfan, demir çubuğunu yere saplamış, nefes nefese bana bakıyordu; yüzü toz ve terle kaplı, ama gözlerinde hâlâ o tanıdık savaşçı ateşi vardı. Mahir, veri çubuğunu göğsüne bastırmış, etraftaki gölgeleri tarıyordu, her an yeni bir tehdit bekler gibi. Erol, kristal devre dışı bırakıcıyı avucunda sıkıca tutuyor, yaşlı gözlerinde bir pişmanlık ve korku karışımı vardı. Leyla, zırhlı aracın kapısına yaslanmış, silahını omzuna atmış, ama tetikteydi; gülümsemesi keskin, ama gözlerinde bir huzursuzluk, sanki bu zaferin geçici olduğunu biliyordu. Gözlerimdeki biyoteknolojik kristal, susmuş gibiydi, ama zihn