Bölüm 46
Hayat bazen yalnızlar şehridir. Yürüdüğün her yol, saptığın her sokak seni yalnızlağa sürükleyen adımlarındır. Yanında milyonlarca insan olsada içlerinden biri sadece seni ilgilendirir. Kalbini hızlandırır. Nefesini keser. Sevdiğim adam gözlerimin içine bakarken gülümsedim. Ayağa kalkıp bir adım attığımda duraksadım. Doğru mu yapıyordum bilmiyordum. Ama yanlış yapıyorsamda bu yaptığım en güzel yanlıştı. Sevdiğim adamın kollarını açması ile koşup sarıldım. Kolları beni sım sıkı sararken boynuna doladığım kollarımı biraz daha sıklaştırdım. 'kıyamadın demi bana' dediğinde gülümsedim. Kıyamamıştım daha fazla üzülmesine. Ayrıca Kıyamamıştım bize. Daha fazla katlanamazdım ki onsuz olmaya. O kadar çok işlemişti ki içime. Onsuz nefes alamaz hale gelmiştim. 'Hiçte bile sırf rezil olma diye
- Yazar
