Bazı şeyler vardı. Tam vazgeçtiğin an yeniden büyük olaylar karşına geliyordu. Kaçmak istesen bile seni dört duvarın içine hapsediyor ve kurtulmanı imkansız kılıyordu. Kaçmak istiyordun ama önünde bir sürü aşılamayacak engeller çıkıyordu. Kaçıp kurtulmak en büyük hayalin olurken yine bir hayalinin ellerinden kayıp gitmesine izin veriyordun. Tek kurtuluş yolu birinin gelip kapıları açmasıydı ama o biri gelmiyordu. Seni ordan çıkartmıyordu. Düşünceler etrafını sardığında, beyninin içinde bir sürü ses susmak bilmiyordu. Sen onların arasında günden güne ölürken bir yardım eli gelmiyordu. Olacaklardan korkuyordun. Güçsüzlüğün, acizliğin en büyük düşmanın oluyordu. Elinden herşey alınırken diyecek bir söz bulamıyordun. Ben kendi ölümü kendim yazmıştım. Ruhumu bir beyaz sayfanın üzerine

