Hayat kısaydı. Dolu dolu yaşamak gerekirdi. Hep 'olacak mı?' korkusuyla değilde 'olacak' deyip tutunmuyordum hayata. Hep aklımda 'ya olmazsa, ya beni sevmezse, ya beni üzerse, ya beni aldatırsa, ya bu hayatta bir oyunsa' hep şüphe vardı içimde. İçimde ki bu düşüncülerimi kovamıyordum. Sürekli beynimi kurcalayan düşünceler içindeydim. Ben olmaktan uzaklaşmıştım. Ama bunların hepsine son veren bir adam çıkmıştı karşıma. Almıştı bütün korkularımı bedenimden. Sevgisiyle sarmıştı beni. Şimdi kollarında titrediğim bu adamdan korkmuyordum. Bu soruların hiçbiri aklıma gelmiyordu.
Kollarımı Meriç'in boynundan çekip göz göze geldiğimizde ne sorucağımu anlamıştı.
'Arabaya geçelim anlatırım' dediğinde başımı salladım. Beraber arabaya kadar geldiğimizde kapımı açıp beni bindirmişti. Emniyet
